This paper confirms a few of my recent suspicions:

While acknowledging the stimulating benefits of supply-side economics (coined as "commercial Keynesianism" by Robert Lekackmen) and massive defense spending (military Keynesianism) in Germany and Japan in the 1930’s, Turgeon considered these policy arrangements to be among the most socially regressive types of Keynesian policies. He adopted Joan Robinson’s term "Bastard Keynesianism" to describe these supply-side cutting and military spending agenda’s.

A few comments:

1) Supply side economics is a branch of Keynesianism;
2) Some Keynesians admit that supply side economics does work (take that Paul Krugman), but they still oppose it because it’s socially regressive. In fact they cannot otherwise because it they didn’t there is no reason to assume that other forms of Keynesianism do work;
3) Ronald Reagan wasn’t a neoliberal but a Bastard Keynesian. The 1980’s were the high-tide of commercial and military Keynesianism. Turgeon by the way supported the policies of Reagan. Yes, they were socially regressive, but at least socially regressive Keynesian policies.
4) Since WWII and with the possible excaption of the first two years of the 1980’s when Volcker battled inflation with high intrest rates, economic policies were limited to different kinds of Keynesianism.

Geert Buelens vindt terecht dat er vragen gesteld moeten worden bij de manier waarop Woestijnvis groot en rijk is geworden. Op kosten van de belastingbetaler namelijk, ook die belastingbetaler die geen boodschap heeft aan de progamma’s van Woestijnvis. Als ik naar mezelf kijk bijvoorbeeld, ben ik best bereid te betalen voor De Slimste Mens of De Pappenheimers of Van Vlees en Bloed. Man bijt Hond daarentegen is dan weer niet aan mij besteed.

Punt is dat Vandenhautte en Co een lucratief contract hebben met de Vrt en dat we niet eens mogen weten wat er in dat contract staat. Woestijnvis krijgt dus ook bakken vol geld voor programma’s waarvoor ik eigenlijk niet bereid ben te betalen en dan mag ik niet eens weten hoeveel die programma’s mij kosten. Woestijnvis en de Vrt plegen diefstal. Ze nemen zonder mijn toestemming een deel van mijn inkomen en maken daar programma’s mee waar ik geen behoefte aan heb.

Niemand die daarover valt, ook Geert Buelens niet. Maar opgepast, als ik een digitale kopij durf te maken van Kabouter Wesley (óók gemaakt met mijn belastinggeld), dan is Woestijnvis er als de kippen bij om míj van diefstal te beschuldigen. Begrijpe wie begrijpen kan.

Nog erger wordt het als Woestijnvis overnames begint te doen, zoals recent met het weekblad Humo. De openbare omroep is zo vriendelijk genoeg om tientallen miljoenen van uw en mijn belastinggeld door te sluizen naar Woestijnvis en die gebruiken dat om Humo over te nemen. En zo wordt ons belastinggeld verder doorgesluisd naar een buitenlandse multinational, Sanoma. Opnieuw: zonder onze toestemming en zonder ook maar enige klaarheid te geven over de overnameprijs. Maar ook daar ligt weer niemand van wakker. 

Sterker nog, voor communicatieverantwoordelijke Hilde Van den Bulck is er geen vuiltje aan de lucht. Al dat belastinggeld zorgt immers voor jobs bij de Vrt en Woestijnvis. Eerst en vooral : ik dacht dat dat geld gebruikt werd om goede programma’s mee te maken. En vervolgens, aangezien het hier overduidelijk om zeer goed betaalde jobs gaat, stel ik me de vraag of dit nu werkelijk de meest efficiënte manier is om jobs te creëren. Eric Van Looy zal elders ook wel werk vinden me dunkt, net als communist Jonas Geirnaert.

De tijd dat politici zomaar wat met ons belastinggeld konden doen, is voorbij. Maar nog niet voor Woestijnvis en de Vrt blijkbaar. Waar zijn de kritische journalisten van Humo als we ze nodig hebben?

Hoe herken je een echte progressief? Door te informeren naar zijn of haar standpunt inzake economische migratie.

Van conservatieven weten we dat ze tegen zijn. Eigen volk eerst klinkt het daar, in de eerste plaats ook op de arbeidsmarkt.

Liberalen nemen het tegengestelde standpunt in. Vrije economische migratie is een uitbreiding van het recht op vrijhandel, maar dan toegepast op personen. Indien een Fransman een product of dienst verkoopt, moet dat, zo lang er een koper is, overal kunnen gebeuren. En wanneer een overheid die verkoop aan beperkingen onderhevig maakt, dan moeten die beperkingen zonder discriminatie voor iedereen dezelfde zijn.

Analoog heeft een buitenlander het recht om zich waar ook ter wereld te vestigen. Dit kan weliswaar enkel wanneer die zich op legitieme manier eigendom verwerft. In plaats van hier zijn producten te verkopen, koopt onze Fransman zich een stuk grond. Iets anders is een migrant die zich zonder toestemming van de eigenaar vestigt op eigendom die niet van hem of haar is. In dat geval heeft de eigenaar (in geval van publieke eigendom, is dat dus de staat) perfect het recht om de migrant te laten verwijderen. De overheid heeft met andere woorden niet de plicht om voor opvang te zorgen.

Voor progressieven lijkt "emancipatie" dan weer het sleutelwoord. Oorspronkelijk waren progressieven uiteraard de verdedigers van de emancipatie van de arbeiders. Later werd de emancipatiegedachte verbreedt naar andere groepen zoals vrouwen, kinderen, consumenten, gehandicapten..ja zelfs dieren. Ook vreemdelingen moeten worden geëmancipeerd. Progressieven verheerlijken de multiculturele samenleving, zijn voorstander van een genereus politiek asiel (de overheid heeft met andere woorden de plicht om asielzoekers op te vangen en te ondersteunen) en zijn zeer creatief in het bedenken van minder stereotiepe termen voor vreemdeling. 

Maar wanneer het gaat over economische migratie, is die emancipatiegedachte vaak ver zoek. Dan wordt het voor vele progressieven plots "eigen volk eerst". De eigen arbeiders hebben dan plots veel meer rechten dan de economische migrant die hier op zoek is naar werk. Kortom, als een progressief u vertelt dat hij geen voorstander is van economische migratie, dan is maar enige conclusie mogelijk: hier hebben we niet te maken met een échte progressief.

Bryan Caplan writes:

Back in 2008, some of my favorite economists argued that unemployment wouldn’t rise much, even if there were a big nominal shock.  Why not?  "Labor markets are more flexible than they used to be."  Why?  That was a little hazy, but the main reason seemed to be better management due to more advanced information technology.

I never bought this story, and unfortunately, as David Henderson points out, I was right.  

(...)

Why was I so skeptical of the view that labor markets had changed?  Because cutting wages when labor demand falls isn’t rocket science.  You don’t need computers or just-in-time inventory systems to do it.  You don’t even need a calculator.  Just cut wages by 2 or 3 percent, and see what happens.  The upshot: If workers didn’t have a knee-jerk hatred for wage cuts, especially nominal wage cuts, employers would have solved the unemployment problem millenia ago.  And given this knee-jerk hatred, all the computing power in the world isn’t enough to stabilize unemployment in the face of big nominal shocks.

Is labor market rigidity a market failure?  I’m afraid so.  But strangely enough, this market failure is largely caused by anti-market bias!  The main reason workers hate wage cuts is that they imagine that wage-cutting employers are satanically "unfair."  If workers saw wage cuts for what they are - a full-employment mechanism - they’d sing a different tune.  While they wouldn’t be happy to see their wages cut, they’d grudgingly accept that a little wage variability is a fair price to pay for near-total employment security.  Once this economically enlightened perspective took hold, employers would eagerly cater to it - and the market failure would largely go away.

Obviously this gives rise to some interesting speculation. What if many if not all market failures were the result of anti-market bias? In that case we could make markets work perfectly just by educating/indoctrinating the people into the benefits of the free market. But is that possible? Caplan himself shows that anti-market bias is pervasive among the public. The popular acceptance of anti-market-beliefs may itself be a market failure, possibly the biggest market failure of them all? Or is it?

Tom Maguire is dumbfounded by the liberal left’s inability to find a sensible explanation of the media’s silence on Obama’s dismal record on unemployment. Ronald Reagan on the other hand was roasted alive when unemplyment went up early in his first term. Liberal pundits like Kevin Drum offer lot’s of reasons, but somehow miss an obvious one: media bias. Democrats recieve a kinder press treatment when the economy goes bad then Republican presidents. The same thing happened with Bush Sr. and Clinton. 

So maybe there is a liberal bias in the American media after all. Limbaugh, O’Reilly, Beck....still lot’s of work to do.

Lees en huiver:

The €440 billion pledged by euro-zone governments isn’t immediately available cash in hand. Instead, a specially created off-balance-sheet entity will borrow the money, as needed, and then lend it out to the country or countries in trouble. The special entity’s borrowings will be guaranteed by euro-zone countries—excluding the country asking for aid. This construction helps skirt the EU treaties’ prohibition on one state’s assuming the debt of another.

The guarantees are to be arranged in a "pro rata" manner, said EU Commissioner for Economic and Monetary Affairs Olli Rehn. Presuming they’d be divvied up under the same rubric used for earlier loans to Greece, Germany would have the largest share of guarantees, committing to back up to €123 billion of the debt in case of further loans to Greece; France would shoulder €92 billion, and even tiny Cyprus would be on the hook, for nearly €1 billion. Those figures would rise if a larger country like Spain needed money. However, this portion would need approval by the parliaments of contributing countries, something that could delay a rapid payout of funds.

Dit is werkelijk te gek voor woorden. Ten eerste. De nationale parlementen worden buitenspel gezet. Nochtans zouden zij het laatste woord moeten hebben over de besteding van het belastingeld van de burgers. Uiteraard rekenen de Europese leiders erop dat er niets misloopt en dat de garanties niet moeten worden aangesproken. Dan kunnen we alles mooi met de mantel der liefde toedekken. Maar het blijft wel een volstrekt ondemocratische beslissing.

Ten tweede is het plan illegaal. Men overtreedt het eigen Europees Verdrag, dat men toch zo graag als een grondwet wil voorstellen. De Belgische verkiezingen van 13 juni zijn naar verluid ook tegen de grondwet, en daar maakt men zoveel misbaar over. Over de illegaliteit van deze deal blijft het echter oorverdovend stil.

Ten derde. Men richt een buiten balans vehikel op. Mmmm. Laat dat nu net één van die onethische praktijken te zijn geweest van de banken en waarvoor ze door dezelfde politici die nu deze deal hebben afgesloten keihard worden bekritiseerd. De hypocrisie van de Europese politici is werkelijk grenzeloos.

De euro is misschien gered. Misschien heeft men de speculanten een hak gezet (maar gisteren hebben speculanten ook een aardige cent verdiend). Het Europese project is echter definitief ten gronde gericht.

Sabam berekende het verlies aan auteursrechten als gevolg van illegaal downloaden. Volgens de beheersvennootschap gaat het om 13,8 miljoen euro per jaar. De kunstenaar is daarvan de pineut, aldus Sabam.

Wat moeten we hiervan geloven? Saban is berucht omwille van zijn ontransparante organisatie en boekhouding. En dan behoort Sabam nog bij de best presterende beheersvennootschappen. Maar goed, laten we aannemen dat het cijfer klopt. Wat dan met de tweede stelling? Is de artiest de pineut?

Niet de kunstenaar die op innovatieve manier omgaat met gewijzigde marktomstandigheden. Niet de ondernemende kunstenaar dus. Anderen wellicht wel. Maar moeten we hen, die niet mee evolueren, beschermen? Moeten we aftandse en afstervende business modellen ondersteunen, bij wet?

Een studie van de General Accounting Office (het Amerikaanse Rekenhof) toont aan dat onderzoeken zoals deze van Sabam maar één kant van het verhaal vertellen. Mogelijke positieve aspecten van illegaal downloaden worden bijna altijd genegeerd. Zo beschikt iemand die gratis muziek download over een groter inkomen dat hij of zij aan iets anders kan besteden. En vaak blijkt dat muziek te zijn. Illegale dowloaders geven méér uit aan muziek dan zij die niet illegaal downloaden bijvoorbeeld. Hun bestedingspatroon is anders - ze geven meer uit aan concerten - maar het is aan de industrie, en niet aan de wetgever, om daar op in te spelen.

Het lijkt logisch dat Sabam stelselmatig de voordelen van illegaal downloaden negeert. Het tast immers haar corebusiness aan, met name het innen van auteursrechten. Wanneer Sabem dergelijke studie presenteert, is het dan ook meteen duidelijk dat ze in de eerste plaats haar eigen belang verdedigt, niet dat van de kunstenaar.

Het is inderdaad de vraag of Sabam de belangen van de artiesten op deze manier werkelijk dient. Een verstrakking van de auteurswetgeving en het harder aanpakken van de downloader is niet noodzakelijk voor de kunstenaar een goede zaak. Heeft een muzikant er werkelijk voordeel bij dat zijn fanbasis krimpt? Dat men zich blauw moet betalen voor het kopen van cd’s en daarom minder naar concerten gaat?

Het wordt tijd dat de illegaal downloaders opkomen voor hún rechten. De Sabam-klok heeft al lang genoeg geluid.

Bryan Caplan writes:

In 12th grade, I took a one-semester economics course.  My high school didn’t have A.P. econ (though I took the test on my own initiative), so the course was a little dumbed down.  Actually, to be blunt, the teacher didn’t know enough econ to need to dumb it down; he just taught what he knew.

I still remember his discussion of the Great Depression and Keynesianism.  The teacher’s story was that the New Deal cured the Great Depression using Keynesian methods.  (The teacher didn’t know enough about either to make the smarter argument that, "Keynesianism didn’t fail; it wasn’t tried.")  A student asked him, "What would have happened without the New Deal?"  His approximate reply: "Then the Depression would have gone on until the government came to its senses."

With defenders of Keynesianism like these, who needs enemies? Not even the master himself would argue that. Keynes reply instead would be that, yes, markets will correct eventually, but hey, in the long run...