Reactie Gordon Ramsey: fuck! fuck! fuck!

Wel verdorie. Ik lees dat de koninklijke bemiddelaars denken aan een nieuw klein pakket bevoegdheidsoverdrachten om de communautaire impasse vlot te trekken. Verdorie, omdat ik de voorbije dagen net aan hetzelfde dacht. Nu niet helemaal hetzelfde. Een klein pakket is onvoldoende. Het moet om een substantiële bevoegdheid gaan. Telecommunicatie bijvoorbeeld, het ganse energiebeleid, of consumentenbescherming en handelspraktijken. Op deze manier tonen de Franstaligen hun goede wil: kijk, wat ons betreft kunnen ook belangrijke bevoegdheden worden overgeheveld. Tegelijk geven ze (nog) niet te veel toe, want het gaat weliswaar om grote bevoegdheden maar niet om de essentie van wat de Vlamingen vragen: fiscale autonomie, arbeidsmarkt en gezondheidszorg. Daarover moet uiteraard worden onderhandeld. Maar in ruil voor dit gebaar van goede wil zouden de Vlamingen dan wel iets soepeler kunnen zijn met deadlines.

Het overleg in Doha over de verdere vrijmaking van de wereldhandel is dus mislukt. Goed nieuws kan je dat bezwaarlijk noemen. Maar ook weer niet het einde van de wereld. De Wereldhandelsorganisatie (WHO) speelt een belangrijke rol om de handel vrijgemaakt te krijgen. Maar het is niet de enige speler, en al zeker niet de belangrijkste. Al lang niet meer. Meer en meer landen sluiten bilaterale handelsakkoorden af, met of zonder akkoord in Doha. En of dat het goede zaak is, is evenmin duidelijk. Dergelijke akkoorden leiden immers tot nieuwe inefficiënties. De handel tussen de betrokken partijen wordt wel vrijgemaakt, maar dan vaak ten koste van de landen die niet betrokken zijn. En soms ook in het nadeel van de lidstaten die er wel deel van uitmaken.

Het werkt als volgt. Stel, zonder bilateraal handelsakkoord heft land A een tarief op product B dat voor elk land hetzelfde is. Vanwaar product B ook wordt geïmporteerd, de heffing bedraagt steeds evenveel. Land A zal product B in dit geval invoeren uit land C, dat het product immers op de meest efficiënte wijze, en dus tegen de laagste prijs kan produceren. Nu sluit land A een handelsakkoord af met land D. Een van de elementen uit dat akkoord is dat de handel wordt vrijgemaakt. De heffing op product B verdwijnt wanneer het wordt ingevoerd uit land D. Echter niet land D, maar land C is de meest efficiënte producent. De heffing blijft in dit geval echter gelden: het product uit land C wordt dus duurder in vergelijking met land D en de invoer daalt. Kortom, de handel wordt afgeleid naar een minder efficiënte producent. Dit noemt men "trade diversion", en het is de reden waarom bilaterale en regionale handelsakkoord doorgaans worden afgewezen door economen.

In principe zijn dergelijke akkoorden geen probleem wanneer de voordelen die de betrokken landen mekaar toekennen op een niet-discriminerende manier zouden worden toegepast op niet-leden. Dit is het principe van "most favoured nation", en het is het belangrijkste principe waarop de WHO op gebaseerd is. Maar zelfs indien dit principe wordt toegepast, blijven er tekortkomingen. De term "handelsakkoord" dekt immers vaak de lading niet. In de meeste gevallen worden er zaken geregeld die helemaal niets met de vrijmaking van handel te maken hebben. Zaken zoals het afdwingen van intellectuele eigendomsrechten door rijke landen. Nu is dit een kwaal waar ook de Wereldhandelsorganisatie mee te maken krijgt. Denk aan het TRIPS-akkoord die de Wereldhandelsorganisatie heeft veranderd in een organisatie voor het incasseren van royalties. Het kwaad is dus veel vroeger reeds geschied, en het mislukken van Doha zal daar niet veel aan veranderen.

Wat te doen? Ik denk dat de Wereldhandelsorganisatie stilaan zijn limieten heeft bereikt. De onderhandelingen bewijzen dat. Binnen de WHO wordt nog te veel gedacht in een mercantilistische logica: export is goed, import is slecht. China en India willen bescherming van hun landbouwers, zelfs indien andere landen voedsel op efficiëntere en dus op goedkopere manier kunnen produceren, wat voor hun arme bevolking dus een goede zaak zou zijn geweest. Vooral vanwege India is die houding compleet onbegrijpelijk. De landbouw produceert er overschotten, maar de ondervoeding is er erger dan in sommige Afrikaanse landen. Niet de landbouwer heeft er nood aan bescherming. Paraguay en Uruguay van hun kant zien dan weer alleen maar nut in de WHO als het voor hen extra exportmarkten oplevert.

Verrassend genoeg is het enige land dat deze logica in zeker mate doorbreekt de Verenigde Staten. De V.S. bleek immers bereid om de landbouwsubsidies fors te verminderen. Wat van Europa dan weer, en dan in het bijzonder Frankrijk, niet gezegd kan worden. Nee, van Doha moet geen echte vrijmaking van de handel meer verwacht worden. We kunnen alleen hopen dat sommige landen het voorbeeld blijven geven, en unilateraal hun markt vrijmaken. Laat een ander maar stenen in zijn haven gooien om invoer tegen te houden, dat is nog geen reden om dat zelf ook te doen.

De schrik voor de volgende verkiezingen. Dat, en niets anders, maakt een oplossing voor de communautaire problemen momenteel vrijwel onmogelijk. Niemand gelooft toch nog Jo Vandeurzen wanneer hij zegt dat er een staatshervorming moet komen omdat dit in het belang is van de burgers?
CD&V wil een staatshervorming omdat het electoraal lonend is gebleken. Ze willen een staatshervorming omdat de schrik voor een electorale afgang in 2009 er goed inzit. CD&V wil de leidende formatie in Vlaanderen blijven en daarom gaat het kartel voor op de regering. En voor op een krachtdadig sociaal-economisch beleid met lastenverlagingen. Dit laatste is een prioriteit voor de liberalen, niet de CD&V.

Aan de overkant van de taalgrens gelden dezelfde overwegingen. MR en PS zijn verwikkeld in een strijd op leven en dood. Beide willen ze de grootste partij worden of blijven in 2009. En dus is het voor hen zaak om zo weinig mogelijk toe te geven. Reynders of Di Rupo. Wie van de twee het eerst door de knieën gaat, staat een electorale storm te wachten. Met Milquet sowieso als lachende derde.

Een patstelling dus.

Even dit ter zijde. Als liberaal wil ik natuurijk dat de MR volgend jaar de verkiezingen wint in Wallonië en Brussel. Dat lijkt mij alvast belangrijker dan een staatshervorming. Met de MR als grootste partij vergroot de kans op een liberaal België. En ik geef de voorkeur op een liberaal België boven een door de christen-democraten en de paleo-conservatieven van de NV-A gedomineerd Vlaanderen. De dominante doorbreken van de PS is belangrijker. Om dat te verwezenlijken moet een echte staatshervorming maar wat wachten.

Maar goed. Een oplossing lijkt alleen maar mogelijk als er een vergelijk wordt gevonden die langs beide kanten als een overwinning kan worden voorgesteld. Hoe? Ik denk dat men zich best concentreert op meer fiscale autonomie. Het heeft er overigens alle schijn van dat men precies op dit punt de voorbije weken het meeste vooruitgang heeft geboekt.

Al sinds Eric Van Rompuy Vlaams minister van economie was –midden jaren negentig van de vorige eeuw – is het gebrek aan fiscale autonomie aangeduid als het belangrijkste probleem. Een zelfstandig Vlaams economisch beleid is inderdaad niet mogelijk zonder fiscale instrumenten. Erger nog, het eigen middel dat men heeft zijn subsidies, en dat zijn overheidsuitgaven. Het huidige staatsbestel dwingt de Vlaamse regering een socialistisch beleid te voeren. Met fiscale automie kan men een beleid voeren van lastenverlaging om de economie te ondersteunen.

Dat principe zou eigenlijk ook de MR als muziek in de oren moeten klinken. De Franstalige liberalen van Didier Reynders zouden dan vanaf 2009 op Waals niveau een beleid van belastingsvermindering kunnen voeren, wat precies in de kaart speelt van hun achterban: ondernemers en de middenklasse.

Fiscale autonomie dus boven nieuwe bevoegdheden. Zonder fiscale autonomie komen die nieuwe bevoegdheden toch maar neer op meer overheidsuitgaven; en dus meer overheid. Nu is het wel zo dat de bevoegdheidsverdeling met haken en ogen in mekaar steekt. Men zou daar dus wat meer logica in kunnen brengen, en in functie daarvan bevoegdheden overhevelen naar de deelgebieden. En ja, waarom zou men tegelijk niet bepaalde zaken opnieuw herfederaliseren? Zo krijgt men wellicht ook andere Franstalige partijen meer.

Blijft de vraag: quid NV-A? Daar lig ik niet wakker van. Die partij is de grootste hinderpaal voor een liberaal beleid: in België én in Vlaanderen. Eerst verhinderen ze oranje-blauw, en nu kan de lastenverlaging - met de eerste bescheiden stappen naar een vlaktaks - afgesproken in Leterme I niet worden doorgevoerd.

Er is iets mis met het systeem van emissierechten in ons land. Het maakt elektriciteit duurder, draagt niet bij tot een daling van de uitstoot, maar wel tot de winsten van Elektrabel.

Waarover gaat het? Bepaalde industriële sectoren enerzijds en de energiesector anderzijds hebben quota’s opgelegd gekregen wat de uitstoot van broeikasgassen betreft. Voor de industriële sectoren ligt dat plafond hoger dan de werkelijke uitstoot. Voor de energiesector lager. Tussen de twee onderdelen van onze economie is er dan ook een handel in emissierechten.

Stel: de staalsector heeft een uitstoot van CO2 gelijk aan 100. Maar de sector mag voor heeft voor 120 eenheden emissierechten gekregen. De sector heeft dus een overschot aan emissierechten gelijk aan 20, die ze kan verkopen. Voor de elektriciteitsector ligt de situatie omgekeerd. De uitstoot is er 120, maar het plafond is gezet op 100. Deze sector kan nu twee dingen doen: ofwel een reductie realiseren die gelijk is aan 20, ofwel voor het te veel aan uitstoot emissierechten kopen. Welke van de twee methoden de goedkoopste is, zal door de sector worden gekozen. Zo gaat de theorie.

Wie wint? Wie verliest? Om te beginnen de industrie. Die moet geen reductie realiseren en kan haar overschot aan emissierechten verkopen. Netto betekent dat dus winst. De industrie kan nu die winst doorgeven aan de gebruikers via een verlaging van de prijzen. Of ze kan de winst voor zichzelf incasseren. Alles wijst erop dat men voor dit laatste gekozen heeft. Noch het milieu, nog de gebruiker heeft er dus voordeel aan. En evenmin de overheid, want de sectoren die onder het systeem van emissierechten vallen, zijn vrijgesteld van een eventuele CO2-taks.

De elektriciteitsector dan. Die lijkt op eerste zicht een verliezer. Hoe dan ook brengt het systeem een kost met zich mee: of men investeert in productiefaciliteiten die minder CO2 uitstoten, of men koopt emissierechten. De productie van elektriciteit is evenwel nog een hoge mate een monopolie van Electrabel. Zij zetten de prijs. Welnu, zij rekenen de kost gewoon door aan de gebruiker. Voor Electrabel is het meest voordelig om emissierechten te kopen. De elektriciteitprijs wordt immers bepaald door de marginale kost: de centrale die laatste wordt ingeschakeld. En dat zijn doorgaans centrales die werken op fossiele brandstoffen en dus CO2 uitstoten. Maar de baseload is kernenergie, en die is in ons land goedkoop te produceren. Het verschil tussen de goedkope baseload en de prijs wordt groter: winst voor Electrabel.

In dit geval is dus de gebruiker de klos: de gewone consument, maar ook de industrie. In feite rekent Electrabel de emissierechten die ze gekocht heeft van de industrie, terug aan deze industrie via hogere energieprijzen. Vestzak, broekzak.

Belangrijkste slachtoffer is de gewone gebruiker die niet kan profiteren van lagere prijzen van industriële producten en tevens meer moet betalen voor zijn energiefactuur. Het andere slachtoffer is het milieu: er is geen reductie, noch in industrie, noch in de elektriciteitssector van de uitstoot van CO2. Electrabel zou wel gek zijn te investeren in hernieuwbare energiebronnen, als ze dankzij de fossiele centrales de prijs kan opdrijven om zo de kost van de emissierechten op anderen af te schuiven.

Kernpunt is dat Electrabel nog steeds over een monopolie beschikt inzake productie. Als er concurrentie is, kan ze de emissierechten niet meer in de prijs verrekenen. Als ze dat niet meer kan, wordt het opnieuw interessanter te investeren in hernieuwbare energie om het plafond inzake uitstoot van CO2 niet te overschrijden. Het is wel noodzakelijk dat de concurrentie substantieel is. De beste methode lijkt ons dan ook de bouw van een nieuwe kerncentrale. Van de derde generatie: die is intrinsiek veilig en produceert minder kernafval (waarvan de hoeveelheden minuscuul zijn vergeleken met andere afvalstoffen). Op die manier komt tot 30% van de productiecapaciteit in handen van een nieuwe concurrent.

Goed voor de strijd tegen de opwarming van de aarde, goed voor meer concurrentie en dus voor lagere elektriciteitsprijzen voor de gebruiker. Een nieuwe kerncentrale is wat we nodig hebben.

Slechte televisieseries met fantastische muzikale intro’s. Hier zijn er een paar.

Dallas is ongetwijfeld mijn favoriet:


Battlestar Galactica. De nieuwe reeks is uitstekend, maar de originele versie was van bedenkelijk niveau. De intro stak er evenwel met kop en schouders bovenuit:



Andere voorbeelden?

Kan iemand mij eens uitleggen hoe het komt dat je moet betalen wanneer je groenafval aflevert aan het containerpark? Ik bedoel groenafval is niet eens afval. Plastiek, dát is afval. Het is wel recycleerbaar maar het vergaat niet, zoals ze dat zeggen. Kernafval, dát is afval. Het moet ergens veilig worden opgeslagen, we geraken het niet kwijt, en het blijft duizenden jaren lang giftig. Sommige chemische stoffen vormen afval. Ze blijven voor eeuwig en altijd giftig.

Maar het "afval" als het gevolg van het scheren van je haag? De takken van de bomen? Gras? Dat is toch geen afval, dat is puur natuur. Urbanus leerde ons twintig jaar gelegen al dat je het composteren en je bijgolg humus krijgt. Humus. Geen afval. Groenafval is dus iets wat niet bestaat. Een andere term is biomassa. En daar kun je energie uit laten voortbrengen. Hernieuwbare energie.

Dus ik herhaal mijn vraag, waarom zou je moeten betalen om groenafval naar een containerpark te brengen? Je doet speciaal zelf alle inspanningen: sorteren, vervoer...En de energie uit biomassa brengt geld op. Je bent uiterst milieubewust. En dan nog word je gestraft. Een schande.

Ik zou vooral een clip maken vóór klimaatverandering. Al bij al is de verandering van het klimaat een natuurlijk fenomeen. Als je werkelijk natuurliefhebber bent, hou je daar toch rekening mee zou ik denken. Maar Nic Balthasar zal wel geen echte natuurliefhebber zijn. Die wil vooral opvallen:

Friends of the Earth Vlaanderen en Brussel gaat samen met cineast Nic Baltazar een videoclip opnemen in de strijd tegen de klimaatsverandering onder de noemer "SOS Klimaat". De opnames vinden plaats op zondag 10 augustus tussen 14.00 en 21.00 uur tijdens een grote openluchtfuif met bekende DJ’s zoals Flip Kowlier, Adriaan van den Hoof of Axel Daeseleire op het Klein Strand in Oostende.

"Er gebeurt te weinig rond klimaatsverandering", vindt Nic Baltazar, regisseur van de clip. "We willen de mensen bereiken die effectief iets willen doen, ook politici. We doen dat niet via een traditionele betoging, maar via een clip waarin mensen fungeren als ’human banner’. De video komt achteraf op Youtube", zegt hij.

Er gebeurt te weinig rond klimaatverandering. Te weinig? Pardon? Op welke planeet leeft die? Ah ja, nu snap ik het. De mensen weigeren nog steeds zich te laten brainwashen door de elite. En dat heeft die elite natuurlijk niet graag. En dus maken ze nu ook al videoclips, met een gratis openluchtfuif bovenop. Benieuwd hoeveel energie daardoor weer wordt verspild.

Ah. Die toch o zo populaire Barack Obama, waar men hiervoor in Europe bijna overal in katzwijm valt, blijkt een doordeweekse Amerikaanse nationalist:

"Het zou een schande zijn moest het Amerikaanse bier Budweiser in buitenlandse handen vallen". Dat zei de Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama tijdens een bijeenkomst in St. Louis, de thuisbasis van Anheuser-Busch. Daarmee alludeerde de Democratische presidentskandidaat op de overnamepogingen van de Belgische bierbrouwer InBev.

Kijk eens aan! Een schande voorwaar. Als Amerikaanse multinationals buitenlandse ondernemingen uitkopen en overnemen, is er geen probleem. Dat is nu eenmaal globalizering, nietwaar. Maar wanneer het omgekeerde gebeurt, ho maar. Dan wordt globalisering plots een schande. Overnames zijn ok, zolang het maar geen Amerikaanse bedrijven zijn die worden overgenomen. En al zeker niet in een strategische sector zoals die van het bier ("oorzaak en oplossing van alle problemen", dixit Homer Simpson). Wij Europeanen dachten dat we nu eindelijk een internationalist in het Witte Huis kregen, die meer rekening zou houden met de opvattingen en belangen van andere landen. Verkeerd gedacht. Als Obama zich in dit dossier al gedraagt als een enggeestige nationalist, waarom zou hij zich dan als internationalist opstellen in andere hete hangijzers als de opwarming van de aarde en de oorlog in Irak?

Update

Het is niet duidelijk of Obama dergelijke straffe taal heeft gesproken. Hij vindt de overname "a shame", wat niet noodzakelijk vertaald wordt in "een schande". In plaats van "Het zou een schande zijn moest het Amerikaanse bier Budweiser in buitenlandse handen vallen" is het eerder "Het zou spijtig zijn moest het Amerikaanse bier Budweiser in buitenlandse handen vallen". De Vlaamse pers is dus onbetrouwbaar gebleken. Hoe dan ook kant Obama zich tegen een overname.

De Europese Commissie, een zeer selecte groep zeer intelligente politici, heeft weer eens het beste met ons voor. Ze weten in elk geval wat goed is voor ons, en voor de kinderen: fruit. In de strijd tegen obesitas worden nu middelen uitgetrokken om scholen toe te laten gratis fruit uit te delen aan de leerlingen. Bravo! Schitterend idee! Proficiat aan de dames en heren politici! Maar:

Fructose, een natuurlijke suiker aanwezig in fruit, zou verantwoordelijk kunnen zijn voor het overgewicht, stellen Britse wetenschappers in het tijdschrift New Scientist.

Uit hun onderzoek blijkt dat fructose meer schadelijke effecten heeft dan andere soorten suiker. Fructose is aanwezig in fruit, fruitsap en confituur en wordt vaak gebruikt om frisdranken en fast food zoeter te maken. Volgens onderzoeksleider is het aantal calorieën minder belangrijk dan het soort suiker dat voedsel bevat.

Fructose of glucose?
De onderzoekers gaven 33 testpersonen met overgewicht 14 dagen lang maaltijden bestaande uit 30 procent vet, 55 procent complexe koolhydraten (zoals brood en rijst) en 15 procent proteïnen. In de tien weken erna kregen ze een dieet waarbij een kwart van de energie uit fructose of glucose kwam. Beide groepen kwamen in die periode zo’n 1,5 kilo bij.

Buikvet en cholesterol
Wie fructose kreeg, had echter veel meer buikvet en cholesterol ontwikkeld dan de glucose-groep. Buikvet is een gevaarlijke soort, omdat het je vitale organen omringt. Bovendien verhoogt het de kans op diabetes en hart-en vaatziekten.

Fruit heeft zeker zijn voordelen. En de hoeveelheid fructose in fruit is beperkt. Maar overconsumptie van fruit bevorderen in de strijd tegen obesitas lijkt me toch wat van het goede te veel. Want anderhave kilo in tien weken is, afhankelijk van het startgewicht, nu ook weer niet zo weinig, vooral niet als het om buikvet gaat.

Nu dit is toch wel straf. Jaren aan een stuk heeft het ACV de voorstellen van Open Vld om de belastingen te verlagen, bestreden en wat stellen ze nu voor? Juist. Verlaag de belastingen. Het is nooit te laat om het licht te zien natuurlijk:

Het ACV wil dat de regering op korte termijn concrete maatregelen neemt om de verloren koopkracht van de mensen te compenseren.

De christelijke vakbond ACV wil dat de regering op korte termijn een aantal fiscale en parafiscale maatregelen neemt om de koopkracht van de mensen te herstellen.

Zo wil de bond dat de bedrijfsvoorheffing, die van het loon wordt afgehouden en die in de meeste gevallen te hoog is, met 30 euro per maand verlaagd wordt. Dan houden de mensen 30 euro per maand meer in de hand.

Belastingen

De bond eist ook dat de belastingvrije som wordt verhoogd. De verlaging van de persoonlijke bijdrage voor de sociale zekerheid, die al bestaat voor lage inkomens, moet worden uitgebreid.

De forfaitaire belastingaftrek van beroepskosten voor werknemers die verre afstanden moeten afleggen naar het werk, moeten ook omhoog, om de gestegen verplaatsingskosten te compenseren.

Gas en elektriciteit

Verder wil het ACV dat de sociale tarieven voor gas en elektriciteit worden opgetrokken tot alle gezinnen met een inkomen van 23.000 euro per jaar en minder. En de kostprijs daarvan moet worden betaald door de schatkist, zo niet rekenen de energiemaatschappijen een hogere prijs door aan de andere gebruikers.

Ten slotte moet de discriminatie van de gehuwde werklozen weggewerkt worden. Voor ’acties’ zoals het ABVV zou willen, vindt het ACV het nog te vroeg. Het ACV kondigde ook aan dat het in november ’echt gaat’ voor een nieuwe centraal (’interprofessioneel’) akkoord voor de privésector. ’We willen niet alles overlaten aan de afzonderlijke sectoren. Maar we willen hen wel vrijheid geven’, klinkt het.

Index

Er wordt gestreefd naar een mix tussen hoger loon en hogere werkgelegenheid, zei ACV-voorzitter Cortebeeck. Hij zei dat de index zoals die nu bestaat, gehandhaafd moet blijven, ’ook al zal er Europees nog tegen ingegaan worden’.

Een van de actiepunten wordt ook een hogere werkgeverstussenkomst, zei voorzitter Cortebeeck nog.

Brugpensioen

Het ACV pleit ook voor het behoud van de brugpensioenregelingen vóór 58 jaar die in het generatiepact zijn overeengekomen. De vakbond wil ook ’kwalitatieve vooruitgang’ zal ’afdwingbare’ afspraken over innovatie en opleiding. Het ACV beraadt zich de komende maanden nog over de wijze waarop het zal aandringen op afschaffing van de ongelijke behandeling van arbeiders en bedienden.

Vooral die verlaging van de bedrijfsvoorheffing lijkt me een goed voorstel. Zo verhoogt de koopkracht zonder dat de kosten voor de bedrijven stijgen. De aantrekkende ecnomie zou uiteindelijk ook de overheid, via een terugverdieneffect, deugd moeten doen. Er is wel een voorwaarde aan verboden: tegenover de verlaging van de bedrijfsvoorheffing, staat dan ook een matiging van de looneisen. Een prijs-loon-prijsspiraal moet worden vermeden.

Het voorstel inzake sociale tarieven voor elektriciteit is minder gelukkig. Van de hoge energieprijzen moet vandaag gebruik gemaakt worden om het verbruik te verminderen. Het voorstel van ACV moedigt het verbruik alleen maar aan. Het enige positieve aan het voorstel is dat het ACV blijkbaar niet langer van oordeel is dat sociale maatregelen moeten worden doorgerekend in het elektriciteitstarief. Wat de indext betreft: die mag gerust behouden blijven. Om kort te gaan: de prijsstijgingen hebben zich voorgedaan in die sectoren waar de index geen rol speelt, en in de sectoren waar de loonindexering wel een rol speelt, zijn de prijzen niet gestegen. De index is dus het probleem niet. Nog niet, althans:

De versnelling van de inflatie is (...) integraal te wijten aan de forse prijsstijgingen voor energiedragers en bewerkte levensmiddelen, terwijl voor ruim drie vierde van de consumptiekorf, in het bijzonder voor niet-energetische goederen en diensten, nog geen versnelling van de inflatie is vastgesteld. Bovendien zijn precies voor deze laatste productgroepen de loonkosten als inflatiedeterminanten het belangrijkst. Wat de bewerkte levensmiddelen
en de energiedragers betreft, werd aangetoond dat hun prijsverloop in hoge mate werd bepaald door
de forse stijgingen van de grondstoffenprijzen op de wereldmarkt.

Voorwaarde is weer dezelfde: matiging van de looneisen. Want als men die opdrijft, kan men ook voor de resterende drie vierde van de consumptiekorf prijsstijgingen gaan verwachten. En dat kunnen we nu echt wel missen.

Ik had bijna straffere woorden gebruikt. Maar dit is ongehoord:

LDD-ideoloog Boudewijn Bouckaert lanceert in Knack het idee om na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 samen te werken met het VB. "Als het VB en LDD samen 30 of 40 procent van de stemmen behalen, en we reiken een klassieke partij de hand, zal de verleiding wel erg groot worden om met ons mee te doen, hé."

Zijn eigen kopman fluit hem echter terug. "Politiek is nog wat anders dan professorale hersenspinsels." Op zich is dat verrassend, aangezien de voortdurende pleidooien om het cordon sanitaire te doorbreken een van de manieren was waarop Jean-Marie Dedecker zich in 2006 buiten de VLD zette.

Dedecker zelf maakt duidelijk dat zijn gewijzigde standpunt niets met de inhoud, maar alles met tactiek te maken heeft. Inhoudelijk is hij nog altijd tegen het cordon, strategisch ziet hij er echter de voordelen van in.

De man die zich zo beroept op de vrijheid van meningsuiting snoert nu zijn eigen partijleden de mond. Ik verneem overigens dat hetzelfde ook al gebeurd is rond het rookverbod in de horeca, waar Dedecker tegen is, maar sommigen van de LDD voor. Het gaat hier blijkbaar vooral over zijn vrijheid van meningsuiting.

Binnen Open Vld is vaak gediscussieerd over het cordon sanitaire. Ik weet niet of er een congresbesluit is, maar in elk geval hebben het partijbestuur én de verenigde fracties van Kamer, Senaat en Vlaams Parlemant meermaals bij nagenoeg volledige unanimiteit samenwerking met Vlaams Belang uitgesloten. Er was eigenlijk maar één tegenstem: Dedecker.

Dit besluit was ingegeven uit inhoudelijke en niet uit tactische overwegingen. Tactische is het behoud van het cordon inderdaad in het nadeel van Open Vld. En het was in elk geval democratischer dan de manier waarom Dedecker nu de discussie binnen zijn eigen lijst afhandeld. Dedecker heeft aanhoudelijk gewezen op de splinters in de ogen van zijn gewezen medestanders binnen Open Vld. Maar de balk in zijn eigen oog ziet hij blijkbaar niet. Hypocriet.

En Boudewijn, voel je je nog thuis binnen LDD?

De Belgen zijn gebelgd:

Volgens een internationaal onderzoek bij 350.000 mensen was de wereldbevolking nooit zo gelukkig. Opvallend, bij de weinige landen die de afgelopen jaren ’ongelukkiger’ werden, zit België. Een echte reden daarvoor zien de onderzoekers niet.

"Wat we wel kunnen aanwijzen, is dat etnische problemen er iets mee te maken hebben", aldus onderzoeksleider Ronald Inglehart van de universiteit van Michigan. Daarmee verwijst de man naar de problematiek rond Vlaanderen en Wallonië. We staan nog steeds op plaats 20 in de lijst met 97 landen. De Denen zijn volgens het onderzoek het gelukkigst, in Zimbabwe zijn ze het minst gelukkig.